Ik ben gek op Indiaas eten. Als het aan mij ligt dan eet ik me suf aan curry's, korma's, chutney's en samosa's. Jammer dat het zo'n naar volk is. Dat vind ik tenminste. Heel lang geleden werkte ik achter de receptie van een hotel. Als daar dan een bus met Indiërs arriveerde kon je er donder op zeggen dat er in no-time zo'n tiepje achter je desk stond om je aan je mouw te trekken terwijl je op dat moment bezig was om iemand anders te helpen. Rete-irritant vond ik dat altijd. Maar lekker eten, daar hebben ze zeker verstand van.
Omdat ik nog wat heb in te halen voor doel #29 was het vandaag weer tijd om de keuken in te duiken. Ik ging op zoek naar een redelijk gezond, lekker, makkelijk en snel Indiaas gerecht.
Ingrediënten (voor 4 personen):
- 200 ml runderbouillon
- een kleine bloemkool (in stukjes)
- 500 gram vastkokende aardappels (in blokjes)
- 4 tomaten (in stukjes)
- 2 eetlepels milde Indiase currypasta
- 4 eieren
- 150 ml Griekse yoghurt
Verwarm in een hapjespan met antiaanbaklaag de currypasta. Schep de bloemkoolroosjes, de aardappelblokjes en de tomaatstukjes er doorheen en bak dit 2-3 minuten. Voeg de bouillon toe en laat de curry afgedekt 15-20 minuten zachtjes sudderen tot de groenten en aardappel klaar zijn. Kook intussen de eieren hard, pel ze en snij ze in stukken. Schep de curry op een diep bord en leg de eierstukken erop. Serveer de yoghurt in aparte schaaltjes. Ik heb er naanbrood bij gemaakt (opgewarmd in de oven dus), maar je zou het ook met rijst kunnen eten.
| 
.jpg)
Ik ben al jaren in de ban van een zekere Zweed. Hij is groot, enorm bekend en je houdt van hem of je haat hem. Ik houd van hem. Met heel mijn hart. Vandaag hadden we onverwacht een date. En steeds als we elkaar ontmoeten dan kan ik mezelf gewoon niet beheersen. Ik moet gewoon steeds meer van hem bezitten en soms vergrijp ik me ter plekke al aan één van zijn lekkernijen. Hij heeft namelijk heerlijke ballen.... Zijn naam? Ikea natuurlijk.
Ik ben dol op post. En dan niet op reclamefolders, rekeningen of blauwe enveloppen. Nee, ik wil mooie, speciaal voor mij uitgezochte ansichtkaarten met vrolijke kleurtjes, voorzien van een handgeschreven tekst en met een gestempelde postzegel in plaats van een onpersoonlijke stempel van een frankeermachine. En dat is dan net het soort post wat ik nooit krijg. Ik zou natuurlijk smachtend bij de brievenbus kunnen gaan zitten in de hoop dat er ooit iemand is die me buiten de kerst- of verjaardagsperiode een kaart stuurt. Maar ik denk dat ik dan nog een tijd kan wachten. Zeker in de tijd van de e-cards en sms-jes wordt het ouderwetse kaartje steeds zeldzamer. 
